🌿 Een stem die niet meer fluistert
Ze zaten daar, Richard en Iva.
Niet om te redden..
maar om te luisteren.
Naar wat nooit gezegd mocht worden.
Naar zinnen die stokten in kelen,
naar adem die vastzat tussen ribben.
Ze gaven taal aan stilte.
Warmte aan kou.
Een gezicht aan wat jarenlang
onder lagen van schaamte werd begraven.
Ze spraken niet over slachtoffers.
Ze spraken met hen.
Met de mensen die te lang
hun pijn moesten verpakken in beleefdheid,
hun waarheid in twijfel,
hun herinneringen in zelfbeschuldiging.
Richard; met zijn woorden als schild,
tegen de kou van onrecht.
Iva; met haar zachtheid die niet breekt,
maar draagt.
Samen zetten ze het licht aan
in kamers waar nog altijd
de echo van vroeger klinkt.
Voor elk kind dat ooit dacht
dat stilte veiliger was dan spreken.
Voor elke volwassene
die nog steeds wakker schrikt
van het kind in zichzelf.
Dankzij hen
krijgt het onzegbare klank.
Het ongeloof wordt geloof.
De mens wordt gezien.
En eindelijk
ademt de waarheid weer.
Geef een reactie